در رهــی عشق تو از تاب و توان کم نشوی

در رهــی عشق تو از تاب و توان کم نشوی
از جمعِ خوب ترین هـــــای جهان کم نشوی
دست بــــردار تو هرگــــز نشوم بـــــاور کن
از نــگاهی من بی دست و زبـــان کم نشوی
روح تو در فلکستــــــان ادب بــــــــاد همیش
تاکه هستی ست ز شیرازه ی جان کم نشوی
می پاک سخنت در قدحی لالــــــــه ی سرخ
از خــــرامِ چمــــنِ سبـــــــزِ زمان کم نشوی
قــد بر فــراشتـــی و جلوه ی شمشـــــاد کنی
از نـــوازشــــگریی ســـــرو روان کم نشوی
نیمــــی ایمـــــای تو آتش فکنــــد عالـــــم را
از طـــــرازِ نگاهـــــی راز نهــــان کم نشوی
است در سلســــله ی زنــدگی انــــواع خطـر
هوشــــداری که تو از تیـر و کمان کم نشوی
بیــدل و مولــوی و حافـظ و سعــــدی خوانی
از ســــرِ ذکــــری کلیـــم همـــــدان کم نشوی
ســــــوره ی عشق تو دایــــــم ز لبم میجوشد
از دعــــای لبِ هر پستـــــــه دهان کم نشوی
گرچــــه از یاد تو امــــروز فراموش هستـــم
لیـــــک از دفتـــــــر محمود جوان کم نشوی
—————–
احمد محمود امپراطور
کابل /افغانستان